مولوی

به روز مرگ چو تابوت من روان باشد
گمان مبر كه مرا درد اين جهان باشد

برای من مگری و مگو دريغ دريغ
به دوغ ديو درافتی دريغ آن باشد

جنازه ام چو ببينی مگو فراق فراق
مرا وصال و ملاقات آن زمان باشد

مرا به گور سپاری مگو وداع وداع
كه گور پرده جمعيت جنان باشد

فروشدن چو بديدی برآمدن بنگر
غروب شمس و قمر را چرا زبان باشد

تو را غروب نمايد ولی شروق بود
لحد چو حبس نمايد خلاص جان باشد

كدام دانه فرورفت در زمين كه نرست
چرا به دانه انسانت اين گمان باشد

كدام دلو فرورفت و پر برون نامد
ز چاه يوسف جان را چرا فغان باشد

دهان چو بستی از اين سوی آن طرف بگشا
كه های هوی تو در جو لامكان باشد

/ 3 نظر / 35 بازدید
سوسن

بميرم برای عشقی که جاودان باشد

طهورا

سلام. به وبلاگم سر بزن خوش حال می شم. راستی وبلاگ خوبی هم داری خيلی خوشم اومد موفق باشی. راستی تو وبلاگم کامنت هم بذار

محسن

خیلی قشنگ بود