شعری از خواجوی کرمانی

پیش صاحب نظران ملک سلیمان باداست

                                         بلکه آن است سلیمان که زملک آزاداست

آن که گویند که برآب نهاده است جهان

                                         مشنوای خواجه که تادرنگری برباد است

دل در این پیرزن عشوه گردهرمبند

                                     کاین عروسی است که درعقد بسی داماد است

خاک بغداد به مرگخلفا می گرید

                                        ورنه این شطّ روان چیست که در بغداد است

گرپر از لاله سیراب بود دامن کوه

                                         مرو از راه که آن خون دل فرهاد است

همچو نرگس بگشا ببین کاندرخاک

                                        چند روی چو گل  و قامت چون شمشاد است

خیمه ی انس  مزن بر در این کهنه رباط

                                        که اساسش همه بی موقع  وبی ینیاد است

               حاصلی نیست به جر غم زجهان خواجه را

               شادی جان کسی کاو زجهان آزاد است

/ 4 نظر / 62 بازدید
بد ذات

سلام من عاشق شعرم مي خوام لينك تو رو داشته باشم ولي نمي دونم چه جوري منتظرم ...

بد ذات

بازم سلام خوبی خانومی گفتيم سر بزن تو جفت پا رفتی تو صورت ما فکم لق شد می گما... تو پنجرت رو خوب تنظيم نکردی هرجا ميری نظر می دی آدرست رو که می زاری دات کام آخرشو نمينويسه واسه همين وقتی روش کليک کنی پيج رو باز نمی کنه دات کام آخرش رو بنويس تی فدات

مقداد

سلام وب زیبايي داريد ولي خواجوی کرمانی درستشه موفق باشيد

[ناراحت]